Mijn naam is Peter van Lier (1966)

Na een verhuizing in 2001, kom ik voor het eerst in aanraking met Aikido. Ik beoefen sinds 2002 met veel energie en plezier Aikido bij Marc Jongsten (4e dan) in het Aikido Centrum Leiden. In 2006 behaal ik mijn eerste dan (zwarte band) en in december 2008 slaag ik voor mijn examen tweede dan (nidan) in Amsterdam bij Wilko Vriesman, technisch directeur van de Dutch Aikikai Foundation, erkend door de Aikido Hombu Dojo in Tokyo, Japan.

Op 9 juli 2006 ontvang ik tevens mijn diploma Instructeur Aikikai Aikido, uitgereikt door de Dutch Aikikai Foundation te Amsterdam. Al voor het behalen van mijn lerarendiploma val ik met enige regelmaat in voor de leraar van de lessen in de dojo van Woerden. In 2007 ontstaat de kans om de dojo in Woerden over te nemen; waarmee het voor mij mogelijk wordt om mijn passie voor het Aikido met andere nieuwe mensen op regelmatige basis permanent te kunnen gaan delen. In 2009 richt ik het bedrijf Aikido in Company op om ook het aikido gedachtengoed over te dragen aan het bedrijfsleven. Per 2010 geef ik samen met een collega persoonlijke ontwikkeltrainingen ’De weg van Krijger‘ met daarin de bijzondere combinatie aikido en het gedachtengoed van C.G. Jung over de persoonlijke ontwikkelingsweg die iedereen gaat in zijn of haar leven. Op 8 oktober 2011 slaag ik voor mijn rijkserkende diploma Leraar Martial Arts.

Hoe heb ik mijn eerste Aikido jaar ervaren

Mijn eerste kennismaking met Aikido was tijdens een demonstratie. Voor mij leek het toen allemaal een ‘zachte’ manier van doen. Een soort dans of choreografisch in elkaar gezet geheel, maar het zag er wel geweldig uit. Ik heb er toen wat boeken over gelezen en raakte geïntrigeerd door de sport. Na het deelnemen aan een training, via een proefles, besloot ik voor mijzelf om een jaar mee te gaan trainen. Geleidelijk ontstond er voor mij een bekendmaking met de methode en vorm van Aikido; maar voelde mij in het eerste jaar vooral ongemakkelijk in de bewegingen.

Ik was verbaasd hoe lastig het bleek om de basistechnieken uit te voeren, zoals: over de schouder rollen, de juiste afstand bepalen en het handen en voetenwerk tijdens de aanvallen en verdedigingstechnieken. In tegenstelling tot de eerder door mij vermeende ‘zachte’ manier van doen, bleek al gauw in de praktijk dat het werken vooral vitaal, dynamisch en ook redelijk hard kan zijn. Mijn ervaringen in het eerste jaar waren: duizeligheid, zweten en diverse lichte blauwe plekken. “Dat zijn ongemakken,” gaf mijn leraar dan telkens weer aan. De sfeer in de dojo was prettig en er was voor mij eigenlijk sprake van gewoon iedere week lekker trainen.

Wat leverde Aikido mij na ongeveer drie jaar op

Wat ik eigenlijk na de eerste les direct ook al merkte was dat ik mij steeds werkelijk leeg en vrij voelde na de trainingen. Ook gedurende minder leuke momenten in mijn leven of tijdens enorme drukke periodes op het werk. Dat was voor mij een nieuwe ervaring. Het gaf me een soort nulpunt in de week, telkens weer. Dat vrije gevoel, de prettige sfeer en het lekker werken, hebben me doen besluiten om door te gaan met trainen. Na het tweede seizoen besefte ik dat door het door de leraar gedoseerd inbrengen van steeds weer nieuwe elementen tijdens de trainingen, ik eigenlijk, zonder het te merken, langzaam maar zeker, sterker werd. Ik heb dat bij mijzelf geconstateerd en zie dat gebeuren bij alle Aikido leerlingen die het volhouden twee tot drie jaar op regelmatige basis te blijven komen trainen: de manier waarop ze zich presenteren verandert gewoon. Ik vind telkens weer opnieuw een geweldig proces om te zien. De fysieke martiale training kan hoe dan ook niet gescheiden worden van de mentale ontwikkeling.

Het gaat om het programmeren van technieken zodat ze langzaam een deel van jezelf worden. Net zolang totdat je ze niet langer ziet als van jou gescheiden bewegingen of technieken. Door de verdedigingskunst serieus en met inzet te beoefenen zul je zelf ook gaandeweg merken dat je zowel fysiek als mentaal sterker en evenwichtiger wordt en dat je op den duur anders met conflicten zult omgaan. Het mooie van Aikido is dat die innerlijke versterking onbewust plaatsvindt. Je hoeft feitelijk er alleen maar frequent voor te komen trainen.

Na zes jaar: flexibiliteit, geduld en autonomie

In 2008, ruim twee jaar na het behalen van de zwarte band, behaal ik mijn tweede dan (nidan) tijdens een examen in Amsterdam. Tot en met de zwarte band (eerste dan) gaat het vooral om rust, structuur en regelmaat tijdens de uitvoering van de aikido technieken. Je hebt dan wel steeds contact met de aanvaller, in de vorm van controle. De aanvaller mag je – laten we zeggen, niet ‘ontglippen’. Na het behalen van de zwarte band verandert dit alles volledig. Mijn eigen leraar gaf aan dat je na de zwarte band volkomen los van de partner moet gaan werken. Je mag niets meer vastpakken en vooral ook niet meer vastlopen in de acties. Frictieloos en ruim bewegen, om de partner heen als het ware.

Dat was enorm wennen, kan ik wel zeggen. Op de een of andere manier had ik constant de behoefte om de aanvaller te controleren. Maar juist het loslaten, zowel fysiek als mentaal, maakt dat je niet in beslag wordt genomen door de actie en dus geen controle nodig hebt. Ook mijn gretigheid om de aanval over te nemen, moest eruit. Geduld. Eerst na de entree de aanvaller laten ‘aankomen’ en dan pas de actie weer vervolgen. Ook dan weer niet te snel, anders loop je alsnog vast. Daarnaast moest ik, bij elke vorm van weerstand in een actie, onder telkens weer andere omstandigheden, mij er ter plekke mee leren verzoenen.

Tegelijkertijd volgde in mijn dagelijkse leven flinke veranderingen elkaar in een stevig tempo op: zowel in de werk- als in de gezinsituatie. Het leren voegen naar voortdurend wisselende omstandigheden gaf mij het gevoel een soort draaiend centrum te zijn, waarin ik iedere keer mijn eigen positie en richting (assen en lijnen) heb moeten leren vasthouden. Ongeacht wie of wat er telkens op je afkomt. Dit heeft mij mede een grotere autonomie opgeleverd. Het resultaat voelt, vooral in de actie tijdens mijn nidan examen, aan als een toestand van vrijheid. De vaardigheden die ik heb ontwikkeld tijdens deze passage, heb ik, zowel in mijn aikido als in mijn privé leven, als bruikbaar en welkom ervaren.

Wat wil ik overdragen aan mijn leerlingen

Er bestaat niet zoiets als standaard Aikido. De technieken zijn ‘levend’, dat wil zeggen: niet gebonden aan strikte regels of vormen; geen abstracte of levenloze formules. Aikido is gebaseerd op natuurlijke principes. Aikido kent alleen ‘reacties’. Alle bewegingen en technieken zijn individuele antwoorden op verschillende aanvalsvormen. Aikido is in die zin een pad dat iedere leerling zelf betreedt en waar een ieder voor zich een eigen richting in bepaalt.

Een leraar toont maar een klein gedeelte van Aikido. Iedere leerling schenkt tijdens de les aandacht aan die aspecten die voor hem of haar het meest duidelijk zijn en waar hij of zij zichzelf op dat moment het beste in herkent. Van daaruit werkt de leerling dan verder aan de ontwikkeling van een individuele stijl die gebaseerd is op zijn of haar eigen ervaringen. De leerling zal via intensieve training elke techniek, langzaam, één voor één, zelf moeten ontdekken. Ik weet dat leerlingen, die op deze wijze en met regelmaat Aikido blijven beoefenen, een persoonlijke positieve innerlijke ontwikkeling zullen gaan doormaken.

Ik zal met plezier mijn leerlingen tijdens de trainingen begeleiden op het door hen zelf ‘gekozen’ groeipad; daar waar nodig bijsturen vanuit mijn eigen visie, kennis en ervaring. Na verloop van tijd hoop ik dat ze, net als ik, de onweerstaanbare aantrekkingskracht van Aikido zullen gaan ervaren.

ACW IS LID VAN

Activiteiten
Kalender